تبلیغات
موسیقی - میرزا عبدالقادر پاوهای
Designer SiteDesigner E-MailHome

میرزا عبدالقادر پاوهای

میرزا عبدالقادر پاوه ای یكی از بزرگترین ومشهورترین شاعران وادیبان هورامی است كه مانند خورشیدی درآسمان فرهنگ وشعر هورامی می درخشد این شاعر توانا درسال 1266 هجری قمری در شهر پاوه متولد شد پدرش كدخدا محمد نام داشت .خانواده اش از معتمدین شهر پاوه بودند. میرزا عبدالقادر دروس مقدماتی را همچون دیگر همسالان خود درمكتب به انجام رساند وقرآن را فراگرفت ودروس سنتی وکتب اشعار شاعران عارف پارسی  مانند بوستان وگلستان را نیز درحجره خواند. چون ذاتاَدارای طبعی لطیف بود خیلی زود به شعر روی آورد واولین اشعار خود را درسن چهارده سالگی سرود.میرزا درطول زندگی پر بار خود زیاد به سفر رفت واکثر شهرهای ایران وعراق وعثمانی را زیرپا گذاشت تجارب فراوانی کسب کرد مردمان وجوامع گوناگونی را دید وبا افکار مردم از نزدیک آشنا شد. اگر به شعر او دقت کنیم درمی یابیم که شاعر دارای معلومات بسیارزیادی در مورد جغرافیا جامعه شناسی وتاریخ است.

 میرزا درپاوه زندگی می کرد پاوه ای که طبیعت زیبایش شاعران را جان می دهد وآنان را به اعماق شوریدگی ودلدادگی می برد. میرزا اشعارش را با گشت وگذار در مناطق زیبا وطبیعت جادویی هورامان مخصوصاً پاوه باقلمی که عشق ازآن تراوش می کند،جلایی تازه می بخشد وقتی که شعر «شه مال» را می خوانی انگار خودت نسیم صبحگاهی شده ای وداری از آن مناطق وآن کوهها وجنگلها ومناطق جادویی هورامان عبور می کنی. شعر «چناری هولی»تو را به اعماق تاریخ می برد وحوادثی که درطول قرون واعصار منطقه هورامان دستخوش آن شده است را در ذهنت مرور می کنی . منظومه های میرزا بسیار زیبا هستند از منظومه «کله وعاینه مل» برایتان بگویم که اگر چه جنگی را در پاوه به تصویر می کشد که بین سپاه ملخ وسپاه سار(پرنده ای شبیه گنجشک)رخ داده است اما درواقع این جنگ مصاف سپاه عثمانی وایران  درمنطقه هورامان است که البته نیازی نمی بینم که دراینجابه آن بپردازم اما این منظومه شناسنامه پاوه است. تمام نقاط پاوه وحومه پاوه، تمام کوهها، بیشه ها،جنگلها، اماکن داخل شهر ، باغها دراین منظومه 295 بیتی مشخص شده اند. شاید جایی درجهان یافت نشود که به قدر پاوه از اسامی اماکن برخوردار باشد زیرا دارای صدها باغ وکوه وتپه وجنگل است که هر یک ازاینها اسم خاص خود را داردکه از ازمنه قدیم این اسامی وجود داشته اند ومانسل امروزی ازاین لحاظ خود رامدیون میرزا عبدالقادرمی دانیم.

 میرزا علاوه بر اینکه شاعری جامعه شناس ، ادیب ومورخ بود، به عرفان علاقه وافر داشت.گفته می شود که وی از مریدان پیر هورامان شمس العارفین شیخ محمد عزیز نجاری بود.(البته من دلیل محکمی در این مورد ندارم)  دیوان اشعارش مملوست از اشعار عرفانی وخصوصامناجاتهای عرفانی ومراثی که به مناسبت وفات مشایخ منطقه سروده است یکی از این مراثی مرثیه ای است دروفات شیخ محمد عزیز نجاری که متاسفانه در دیوان شعر میرزا عبدالقادر که توسط شاعر فاضل آقای سپنجی گرد آوری شده، این شعر موجود نیست احتمال می دهم ایشان شعر را نیافته است زیرا هم او وهم دیگر شعرای کنونی هورامی ارادتمند تکیه ومشایخ نجار هستند.پس بعید می دانم این کار از روی عمد صورت گرفته باشد.

میرزا عبدالقادر هم عصر شیخ محمد عزیز بوده وهنگام وفات شیخ بسال 1322 ه.ق 56 سال سن داشته وخود نیز در سال 1328ه.ق درسن 62 سالگی وفات کرده است.

قیـبله م  فیراقـت  ، قیبـله م  فیـراقـت             

ئارام لیم سه نده ن سه ودای فیراقت 

دل  قه قنه س  ئاسا جه  ئیـشتیـاقت

تاقه ت تاق بیه ن په ی ئه بروی تاقت

دووری  قـامـه تـت  قیـامـه ت  خـیـزه ن

هیجرت شه راره ی جه حه ننم بیزه ن

کاری پیم که رده ن مه حروومی رازت

مه گیران  وه  جه رگ  نیم نگای نازت

قه دری  عافیه ت سوحبه ت  نه زانام

شو کرانـه ی  شوکری  رازت  نه وانـام

ها خه م کوی شادیم وه باد مه شانو

ته مام  ئیـنتقام  وه سلت  لیم  سانو

 


 

 

جای تبلیغ شما


جای تبلیغ شما جای تبلیغ شما
 

امروز :
 دیروز :
 كل :


 كل مطالب :


 

 

 

 

 

فرشاد صالحی


 

 

 

طراحی این قالب توسط وحید عالمی (ایرانیان گرافیک) صورت گرفته است . هرگونه کپی برداری فقط با ذکر منبع مجاز میباشد